Home

 Het laatste weblog bericht weer van dit avontuur, om 18.00 uur vlieg ik weer naar huis, naar wat ik heb gehoord het warme Nederland. Hier is het sinds een aantal dagen weer koud en nat. Op een dag kun je hier drie seizoenen meemaken, zon, regen, wind, noem maar op, in PE krijg je alles op een dag.
 
Afgelopen dinsdag hadden we een afspraak bij een radiostation Kingfisher FM, Mark had dat grapje geregeld, of wij niet ff wilde praten over vrijwilligerswerk en het project. Hmm daar was ik niet echt op voorbereid, maar gelukkig hebben we onze fantastisch Engels sprekende Wilma bij ons, die kon dan mooi hoofdzakelijk het woord doen. Uiteindelijk hebben we alles in het Nederlands gedaan, dat vond het mannetje van de radio wel grappig. Hij stelde ons vragen in het Afrikaans en wij antwoorden in Dutch. Erg grappig, nu maar hopen dat de luisteraars er iets van begrepen hebben!
 

De laatste dagen zijn in zicht, helaas……zoals altijd vliegen de weken voorbij.
 
Afgelopen week was het rustig, door een vrije dag en examens, waren er bijna geen kinderen op het centrum.
Woensdag werd er een baby’tje van zeven maanden begraven, het kleinkind van een van de vrouwen die op het centrum werkt, vorige week zaterdag is ze onverwachts overleden. De precieze oorzaak van haar dood weten ze niet, waarschijnlijk hersenvliesontsteking.
Twee weken geleden was oma nog met haar kleinkind op centrum en heb ik ze even vastgehouden en nu werd ze begraven…………..
Dan hoor ik weer dat stemmetje in mijn hoofd; “Dat is het leven, hè tante?!’’
 
Anne-Marie is naar de begrafenis geweest, het baby’tje werd begraven in een klein wit kistje in een veel te groot uitgegraven gat.

Zondag ochtend terug gekomen uit Kaapstad en weer vollebak aan de gang op het project, Wilma had beloofd een aantal meiden uit de townships een girls empowerment workshop te geven. De meiden (12 jaar en ouder) leren door middel van opdrachten en lessen wat sterker in hun schoenen te staan.
Mooi om te zien dat deze kinderen echt iets van hun leven willen maken, ze hebben ook dromen net als wij. Willen ook een leuke baan en succesvol zijn. Het zijn slimme meiden, krijgen helaas niet altijd de kans om zich verder te ontwikkelen en hun dromen waar te maken. Maar misschien met behulp van veel input van anderen, is het voor sommigen wel weggelegd om te groeien tot wat ze willen zijn…………
 
Na deze sessie, it’s time for something nice. Nu ben ik aan de beurt om mijn handen uit de mouwen te steken en heb de meiden een beauty workshop gegeven.
 

Wilma en ik hebben er een lekker weekendje Kaapstad opzitten. Wat een geweldige stad is dat toch, zelfs na een tweede keer verveeld het me niet. Je kunt er de meest mooie dingen zien en fantastische dingen beleven. Donderdagmiddag na het werk zijn we vertrokken, vrijdag kwamen Roos (vriendin van Wilma, die 2 weekjes in Durban verblijft) Tamara (vrijwilligerscoördinator van projecten in Durban) en Jeroen (vrijwilligerscoördinator van projecten in Oeganda) ook gezellig langs om mee te feesten. Met zijn allen sliepen we in een backpackers in Longstreet, waar het allemaal te doen is.
 
We hebben genoten, lekker gegeten, gedronken en gedanst. Zaterdag was het tijd voor iets spannends, daar houden wij vrouwen van ;-)
Iets wat Roos, Wilma en ik alle3 nog op ons -try before you die-lijstje hadden staan was duiken met witte haaien! En die zitten er genoeg in de wateren van Zuid-Afrika.

Een van onze dagelijkse bezigheden op het project is voornamelijk kinderen bezig houden. Niet echt de gemakkelijkste taak moet ik zeggen. We proberen iedere dag weer iets te verzinnen waar we 32 kinderen even mee zoet kunnen houden.
Maar wat doe je met 32 kleine Xhosa sprekende mensjes van 2 tot 6 jaar ?
 
Onze fantasie raakt nu na een week al aardig op, maar dan is er gelukkig nog altijd internet, ff googlen en we hebben weer een aantal knutselwerkjes in de pocket.

Ondanks de kou, het is namelijk winter, ben ik hier helemaal in mijn element. Iedere dag is het weer een feestje, ik word omringd door Afrikaanse vriendelijkheid, lachende gezichten, prachtig zingende vrouwen, vrolijke kinderen en GOD……………dat laatste is niet echt
my cup of tea. ;-)
 
Vind het wel super interessant, dus zijn we zondag op uitnodiging van Vuyisile (een van de jongens die bij Ubomi werkt) naar zijn kerk gegaan. Vorig jaar had ik ook al eens een kerkdienst bijgewoond in een township in Kaapstad. Wat me toen al verbaasde was dat het zo super vrolijk is. Zondag was niet anders, als je een stap in dat gebouw zet word je al overweldigd door warmte en spiritualiteit. Mooie mensen in hun zondagse pak pakken je vast, schudden je hand en heten je welkom, terwijl de band verder speelt en heerlijke gospel muziek maakt. Rillingen lopen over mijn lijf, niet van de kou, integendeel, het gevoel dat deze mensen mij geven is onbeschrijfelijk.

Afgelopen zaterdag waren we met z’n drietjes naar Addo Elephant park gereden. Dit is een game reserve vlakbij PE, binnen ander half uur sta je tussen de olifanten en andere wilde dieren.
Heel apart om met ons VW type 1 autootje door dit reservaat te rijden (alle schroefjes zijn ondertussen los getrild) Moest ook gelijk aan die reclame denken van Peugot van enkele jaren geleden, dat een olifant op een auto gaat zitten……….als ons dat maar niet gaat overkomen!
 
Daar gingen we dan, wilde dieren spotten, goed kijken en maar hopen dat ze zich laten zien.
Vanesje achter het stuur en Wilma en Anne-Marie met camera’s in de startblokken om mooie plaatjes te schieten.
Ik vond het echt heel vreemd om ineens een olifant op de weg te zien staan. Ik raakte lichtelijk in paniek en stampte vol op de rem. ,,en nu jongens?”
Antwoord: “Rustig doorrijden en ff stilstaan zodat we een mooie foto kunnen maken,,

Onze accommodatie ligt midden in villa wijk, een suburb van Port-Elizabeth, voornamelijk blanken die hier wonen, die allemaal zwarte werksters in dienst hebben, hoezo geen apartheid meer?
We beschikken ook over een autootje ( Chico genaamd, een VW type 1) waar we al heel veel lol mee hebben gehad, Wilma en ik scheuren erop los en onze andere vrijwilligster Anne-Marie zit er lekker relaxed bij, with crossed fingers, dat we alle drie levend uit het autootje komen.
 
Iedere morgen rijden we naar ons ‘werk’ ongeveer 20 minuutjes vanaf onze luxe villa wijk.
In die 20 min rijd je een hele andere wereld binnen, een wereld van armoede…………….
 

Eindelijk dan mijn ervaringen op  het World wide web.
 
Eerst even een inleidend stukje voor diegene die niet weten waar ik nu weer ben en wat ik ga doen.
Afgelopen februari had ik besloten om weer een vrijwilligers project via Be-More te gaan doen. Dat kwam door een mail vanuit Be-More waarin ze vroegen naar pilot vrijwilligers voor een nieuw project in Port Elizabeth, dit betekend dat je de eerste vrijwilliger bent die daar gaat werken. Dat leek me een enorme uitdaging! Ook Wilma, die nu al bijna een jaar in Durban bij MOP werkt, dacht daar hetzelfde over. Zij wilde er even tussenuit, een andere omgeving en indrukken opdoen. Dus de keuze was dus snel gemaakt, Vanesje gaat weer lekker naar Zuid-Afrika. Nu naar Port Elizabeth, in het puntje van het Afrikaanse continent.
  

Het Ubomi Obutsha Centre is gesitueerd in Salamntu Street, KwaZakhele Township, Port Elizabeth, Zuid-Afrika. Het wordt omringd door gemeenschappen waar heel veel armoede heerst. In totaal wonen hier zo’n 25.000 to 30.000 mensen. In deze gebieden wonen grotendeels  Xhosa’s en Sotho’s, deze Zuid-Afrikaanse bevolkingsgroepen werden in de tijd van de apartheid 1957, verwijderd uit hun huizen en naar hier verplaatst.
 
Over het algemeen zijn deze mensen laag geschoold en is de werkloosheid 75%. Ze zijn niet in staat zichzelf te onderhouden, merendeel ontvangt een uitkering van de staat en heeft hulp nodig van anderen om te overleven.
 
De grootste problemen in deze gebieden zijn:
-een arme leefomgeving
-slecht onderwijs
-levensbedreigende ziektes zoals HIV/AIDS en TBC
-verwaarlozing van de ontwikkeling van de kinderen
-kindermisbruik, respectloosheid, lusteloosheid,onwetendheid, verslavingen en veel ‘vrije liefde’

Hey lieve allemaal,

Wil even snel laten weten dat alles goed met me gaat hier, heb niet zoveel tijd op dit moment om een mooi uitgebreid verhaal te schrijven.
Wilma is hier veel sneller in en heeft al een aantal foto's op haar weblog gezet van het project en ons huisje.

Kijk ff op haar weblog www.wilmavanwijngaarden.be-more.nl

Binnenkort komt er een update van mijn belevenissen hier in het mooie Port Elizabeth!


Veel liefs van mij

Ik heb twee heerlijke weken gehad bij Mother of peace, het afscheid verliep met een traantje, dikke knuffels en afscheidsbriefjes.

Blijft vervelend om de kids te verlaten…..maar ik weet, dat als ik ze weer wil zien, ik van harte welkom ben. 

Voordat ik naar Zuid-Afrika vertrok heb ik nog wat sponsorgeld bij elkaar kunnen krijgen voor het weeshuis.
In totaal 1700 euro!

Een gedeelte daarvan heb ik besteed aan de ziekenhuis rekening van Sanelisiwe.
Sanelisiwe (1,5 jaar) is in maart dit jaar overleden. Ik heb haar nog gekend toen ik in februari bij MOP was. Ze was erg ziek, ze had aids en door haar lage weerstand had ze een flinke longontsteking opgelopen, haar lichaampje was te zwak om te herstellen. Een week nadat ik thuis was overleed ze.
De rekening stond nog open, omdat daar nog geen geld voor was.
   

Het einde is in zicht! Snik snik.
Maar ik voel me bevoorrecht dat ik hier weer twee weken mocht zijn.
 

Wilma doet hier goed werk, ze is een duizendpoot kun je wel zeggen. Ze is ijverig met THRASS aan de gang. In februari hebben Wilma en ik twee van die programma’s aan kunnen schaffen van het sponsorgeld. De kids krijgen nu op een leuke en leerzame manier engelse les, via liedjes, computeropdrachten en bijles van Wilma en vrijwilligers.
Dit is een van de vele dingen waar Wilma mee bezig is, verder coördineerd  ze de vrijwilligers, organiseerd ze van alles en nog wat voor de kids en kun je met je probelemen altijd bij haar terecht. In een woord een ENGEL!!!
 

Ik ben op dit moment een beetje een manusje van alles, doe klusjes voor Wilma, help de vrijwilligers een handje, ga een keer naar daycare, homework room en een dagje naar school, heerlijk………..

 

In een woord ‘heerlijk’ om weer terug te zijn! Het voelt als thuis komen. 

Vier dagen achter de rug en alweer zoveel meegemaakt.
 
Donderdag  om 12.00 uur ben ik hier aangekomen, na een lange vlucht was het fijn om Wilma op Durban airport te zien. We vonden het allebij wel een beetje vreemd om elkaar hier te zien, alsof we niet weg waren geweest.
(O ja, Reneetje, er zat helaas geen leuke surfdude naast me in het vliegtuig, maar een lieve, oude franse dame, die amper engels sprak, op de terugweg dan maar? ;-) 

Wilma heeft hier een auto gescoord en scheurd hier rond door kwazulu-natal op de linker rijbaan, wat nog weleens verwarrend kan zijn. Dat mocht ik zelf ondervinden, toen we van het vliegveld naar Illovo reden. Geweldig, die stoere Wilma! 

Ik heb er zo’n zin in, nog maar drie en halve week en dan zie ik al die lieve kinderen weer!
En Wilma natuurlijk……
Wilma was er in februari ook bij, ze heeft huis en haard verlaten om een jaar lang iets voor deze kinderen te kunnen betekenen. Wat een kanjer! www.wilmavanwijngaarden.helptmee.nl. 

Dit keer ga ik twee weken naar het weeshuis, Wilma had me uitgenodigd om een paar weekjes bij haar te logeren, daar kun je dus met geen mogelijkheid nee tegen zeggen!!!!
Ben zo nieuwsgierig hoe het gaat met de kids, volg natuurlijk de weblog van Wilma om op de hoogte te blijven. 

Vorige keer heb ik goed mijn best gedaan om geld in te zamelen voor Mother of peace, dat was me ook aardig gelukt, 4600 euro.